Aan het woord is Esther van Ballegooien: 26 jaar, fysiotherapeut en 5e jaars student osteopathie, groene vingers, yoga, salsa, koken, eten, ‘t goede Franse leven en snowboard fanaat.

Wat is gezondheid voor jou? Actief kunnen zijn, energie hebben, beweging, een soort van flow idee, zin hebben in het leven, lol hebben, blijdschap. Verkouden en ziek zijn, want dat laat zien dat je immuunsysteem goed werkt en goed kan afreageren. Om indringers te doden zul je je temperatuur omhoog moeten gooien. Gezondheid is voor mij de mogelijkheid tot zelfgenezing.

Welke rol heeft gezondheid in jouw leven gespeeld? Het besef van ziekte en gezondheid kwam pas rond mijn 15e. In zeer korte periode kreeg ik te maken met ziekte om mij heen: ziekte van pfeiffer, kanker en manische depressiviteit.

Gezondheid heeft een grote rol gespeeld!

Hoe heeft dit jou beïnvloed? Ik zat er teveel in om er een les uit te trekken. Onbewust heeft het me veel gedaan. Rond mijn 19e begon ik te beseffen dat gezond eten heel belangrijk is. Beweging en positieve gedachten. Dit kwam aan het einde van mijn fysiotherapie opleiding. Het eten wat mijn moeder maakte, zo wilde ik zelf niet koken.

Tijdens mijn stage in Frankrijk zag ik hoe gedachten invloed hadden op het verloop van hun aandoening. Mensen die positief bleven en vrolijk herstelden beter en konden beter omgaan met tegenslagen. Daar merkte ik hoe belangrijk voeding is. Voor het eerst merkte ik dat kruiden en groenten uit de tuin veel lekkerder smaken dan wat dan ook uit een pakje. Lekker naar de markt. Ik leerde koken.

Vroeger aten wij in ons gezin heel Nederlands: aardappelen, groenten en vlees. Vanaf mijn 10e begon mijn moeder met pakjes te koken om meer exotische of buitenlandse gerechten klaar te maken.

Hoe kwam je erbij om aan de opleiding osteopathie te beginnen? Aan het eind van het derde jaar van de fysiotherapie opleiding konden we kiezen voor een module. ‘t Was één dag om je verder te verdiepen in een vervolgopleiding: haptonomie, manuele therapie en osteopathie. Ik had me ingeschreven voor de module osteopathie, maar werd ingedeeld bij haptonomie. Op mijn stage in Frankrijk leerde ik een vriend kennen die de opleiding volgde. Hij liet me technieken zien, leende me boekjes en ik heb een dag meegelopen tijdens de opleiding. Tijdens mijn meeloop-dag mocht ik bij een behandeling aanwezig zijn.

Wat gaf de doorslag om eraan te beginnen? Bij alles wat ik over osteopathie te horen had gekregen en had ervaren, had ik het gevoel dat het klopte. Er wordt eens een keer gekeken naar het hele verhaal van de patiënt. Hiermee bedoel ik dat wordt gekeken naar alle systemen van de mens wat een mens tot een mens maakt. Van de botten, spieren, organen, van je hoofd tot aan je kont met de wervelkolom ertussen. Wat mede de doorslag gaf, was het feit dat ik met fysiotherapie niet het idee had dat ik echt mensen kon helpen.

• Zaterdag 3 maart

• Zaterdag 11 februari 2012
• Zaterdag 17 maart
• Zondag 24 juni

Ik geloof in een wereld waar vrede en plezier de boventoon voeren. Ik weet ook de manier om tot deze wereld te komen. Het is geen geheim, niet ingewikkeld en ook niet duur. Het enige wat je nodig hebt, is moed en lef om pijn onder ogen te zien. Je eigen pijn. De pijn van de ander. Maar vooral je eigen pijn. Je fysieke, geestelijke en spirituele pijn. Zodra je je eigen pijn erkent, kun je de pijn van de ander begrijpen.

We kennen allemaal wel de meest voorkomende pijnen in de vorm van irritatie, frustratie, boosheid, verdriet, teleurstelling om wat een ander onbewust of bewust heeft gedaan. Doordat je ervan doordringt bent dat de ander de oorzaak is van jouw pijn ontstaan er verwijten en beschuldigingen. Deze verwijten en beschuldigen worden vervolgens afgevuurd op de ander. Met als gevolg een ruzie of een verhitte discussie.

Degene die aan het verwijten en beschuldigen is, laat hiermee zien dat in zijn beleving de ander verantwoordelijk is voor zijn pijn. Jij laat onze vriendschap verwateren! Jij houdt geen rekening met de druk en stress die ik ervaar! Jij doet ons verdriet met jouw ziekte! Jij had veel sterker moeten zijn toen onze grootvader op sterven lag! Jij doet niet genoeg je best om werk te vinden. Hoe kan je een ander verantwoordelijk houden voor jouw pijn? Hoe kun je de verantwoordelijkheid over jouw welzijn uit handen geven? Het antwoord is simpel: het is makkelijker met de vinger naar een ander te wijzen dan deze te richten op jezelf.

In werkelijkheid zijn dit allemaal projecties van pijn dat dieper ligt verscholen in de mens. De pijn die zich bevindt in de kern van irritatie, frustratie, boosheid, verdriet en teleurstelling. De pijn waar mensen het liefst voor weglopen: eenzaamheid, angst en onzekerheid.

Het gedrag van de ander maakt de onderliggende pijn los. De verwijten en beschuldigingen maken plaats voor dankbaarheid. Wees dankbaar dat je de mogelijkheid krijgt om aan je diepste zielenroerselen te kunnen werken. Om deze pijn te erkennen, accepteren en te doorleven, zodat er geen fundament meer is voor verwijten en beschuldigingen. Dit is de weg naar een wereld waar vrede en plezier de boventoon voeren.

Pasgeleden had ik mijn boekenschrift uit de brugklas in handen. Uit nieuwsgierigheid begon ik erin te bladeren en stuitte tijdens het scannen van de boekentitels op de titel ‘Wierook en tranen’. Bij het lezen van deze titel schoot er direct een heftige emotie door mijn systeem. Ik kon de emotie niet plaatsen, wilde graag weten waar het op was gestoeld en begon de samenvatting te lezen. Na het lezen van de gruwelijke scène waarbij Vera, 14-jarige vriendin van de 9-jarige hoofdpersoon Waldo, door drie Duitsers in het bos wordt verkracht, kon ik niet geloven dat ik dit op 12-jarige leeftijd had gelezen. De verkrachting werd haar dood. Ik kon deze scène en vooral hoe mijn fantasie ermee aan de haal ging, niet goed loslaten. Bewust probeerde ik mijn gedachten te sturen naar rustigere en prettigere beelden. Uiteindelijk lukte dit en viel ik in slaap.De volgende dag merkte ik dat mijn gedachten af en toe naar dit boek afdwaalden. Hoe hadden de leraren mij ooit dit boek kunnen laten lezen? Volgens mij wist ik op die leeftijd nog niet eens wat een verkrachting inhield. Wat wel heel duidelijk werd, was dat Waldo getekend was voor het leven door een reeks van traumatische ervaringen. Na wat google–pagina’s erop nagelezen te hebben, weet ik weer dat het verplichte literatuur was op de middelbare school. Verplicht??!! Ergens snap ik wel dat het onderwijs dan met de reden komt dat het goed is als we bewust worden van al het kwaad dat gedurende de tweede wereldoorlog is geschied, maar dan eis ik elf jaar na dato wel uitleg waarom we dan niet de juiste emotionele begeleiding hebben gekregen bij dit soort shockerende passages.

Synchronisch leven is voor mij verbonden zijn met alles en iedereen. Synchronisch leven is leven in verbinding vanuit het meest zuivere en pure gevoel van liefde: dankbaarheid. De volgende ervaringen uit het heden en het nabije verleden illustreren hoe wij (mijn familie en ik) synchronisch leven ervaren.

Ouxu en ik denken aan Wakong
Gisteren pakte ik mijn met de hand geschreven dagboek uit 2009 erbij. Het notitieboek dat ik speciaal had aangeschaft om mijn Brazilie avonturen in neer te schrijven. Ik sloeg het dagboek open en kwam terecht op de pagina waar ik het over Wakong had. Ik schreef dat ik hardop in ons dialect vroeg waar hij nu is. De tranen sprongen me in de ogen toen ik het las. Ik ben nog steeds aan het rouwen, alhoewel ik weet dat het goed met hem gaat. Ik mis hem hier op aarde. Ik mis de geborgenheid die ik voelde in zijn aanwezigheid. De geuren uit zijn keuken. Vandaag stuurde Ouxu (mijn zusje) mij een link naar een set foto’s van een etentje bij hem thuis in 2008. Ik zag mijn neef die ik als mijn broer zie, Wakong in de keuken en met een bedachtzame blik op de bank, Ouxu’s perspectief op het leven; de geuren waren bijna te ruiken. Mijn leven is werkelijk doorspekt met synchronische momenten. Zij denkt ook aan hem. Dankbaarheid is nu wat er door mij heen stroomt.

Onze kerstboom: een geschenk uit de hemel
Een maand geleden in gesprek met een goede vriendin en Arnold, bespraken we dat het wel leuk zou zijn om een kerstboom in huis te halen. ‘t Zou de eerste keer in mijn leven zijn dat ik een kerstboom in huis zou hebben. De keren dat ik in de buurt van een kerstboom ben geweest, waren gerelateerd aan werken in het restaurant van mijn moeder. We zouden haar en nog een goede vriend uitnodigen om samen te eten en de kerstboom op te tuigen. Bij gebrek aan energie had ik nog niet gekeken voor een kerstboom en kerstversiering. Nog voordat ik de energie bij elkaar kon rapen, lieten onze goede vrienden weten dat ze een heel kerstpakket voor ons hadden; boom en versiering! Onze vriend had het bij het grofvuil zien liggen en voor ons meegenomen. Hergebruik = minder consumptie, dus dat paste wel bij ons. Het voelde alsof de kerstboom uit de hemel was gevallen.

Aan elkaar denken op hetzelfde moment
Vandaag belde ik een vriendin om te zeggen dat Amé en ik niet meer langs zouden komen. ‘Dat is grappig’, zegt ze. ‘Ik was je net een sms aan het schrijven.’

Een hooggevoelig leven balanceren
Afgelopen weekend hadden Arnold, Amé en ik sinds máánden weer een leuk sociaal weekend samen. Alhoewel hij nog steeds hoofdpijn heeft, hebben we het ‘gered’. Vooral de zondag was bijzonder; we gingen naar het Haagse bos alvorens naar een kinderfeestje te gaan en we dachten wel 10x precies hetzelfde op hetzelfde moment. WOW!

SEO voor mijn website
Een paar weken geleden besloot ik om eens met Amé te kijken bij de Speel-o-theek. Daar ontmoette ik een Aziatische vader en dochter. Van tevoren had ik niet gedacht dat ik in de Speel-o-theek aan het netwerken zou zijn. Hij is internet specialist en had het met iemand over seo (search engine optimalisation). De volgende dag kreeg ik op mijn FB wall een bericht van een kennis met informatie over seo. Het werken aan mijn seo werd me wel heel gemakkelijk gemaakt. Dank je wel universum voor het geven van al deze hints. Jahaaaaaaa…ik ga aan de slag

Gesprek met beginnend coach
Via een zakelijk contact van mij heb ik kortgeleden een telefoongesprek gehad met een beginnende coach. Via ons e-mailcontact kwam zij met de volgende vraag:

‘Overigens had ik nog een vraag cq verzoek aan jou. een vriendin van mij wil zich ook als coach vestigen. Zou zij jou een keer mogen bellen/ mailen/ opzoeken om wat ervaringen van jou te horen? Ze mailde die vraag aan mij vlak nadat ik jouw mail had geschreven. Synchroniteit?’

Ja, dat is zeker synchroniciteit. Het was een mooi gesprek waarbij ik herhaaldelijk te horen kreeg dat ze echt wat had aan de tips! Hoewel ik haar aan het helpen was, voelde ik me in de watten gelegd met haar dankbetuigingen. Het gesprek heeft me zeker genoeg materiaal opgeleverd om er een keer speciaal voor alle beginnende coaches een blog aan te wijden.

Synchronisch leven geeft mij en alle mensen die dicht bij me staan een enorme energieboost. Het leven wordt iets makkelijker, lichter en is heel liefdevol.