Opvoeden vanuit liefde

Na een stranddag is het heerlijk om Amé in bad te doen. Zij vindt het ook heerlijk. Lekker met water, blokken, kopjes en theepot spelen. De laatste keren vond ze het minder leuk om water over haar gezicht te krijgen. Nee, waarschijnlijk laat ze het nu duidelijker merken. Toen ze kleiner was, gooide ik een beker water over haar hoofd en maakte direct met een washandje haar gezicht droog. Nu knijp ik een washandje boven haar hoofd uit en ga met hetzelfde washandje over haar gezicht heen. Om haar wat rust te gunnen, wrong ik het washandje uit en hing het over het bad. Kort hierna zag ik mijn kans schoon en kneep ik weer een washandje boven haar hoofd uit. Hahaha…Amé zei knipperend met haar ogen: ‘Wil je ophangen?’

Het viel me op dat ze ons woordgebruik letterlijk overneemt. In plaats van te gaan zeuren en te zeggen dat ze het niet leuk vindt, gaf ze op een positieve manier aan hoe ze het anders wilde hebben. De zin ‘’wil je ophangen?’’ omvat zoveel. Hiermee geeft ze op een positieve manier aan dat ze het onprettig vindt dat het water over haar gezicht loopt en gaf ze mij een alternatief wat te doen met het washandje.

Precies zo zijn we haar aan het opvoeden. Vanaf baby af aan communiceren we op positieve wijze met haar. Als ze begon te trekken aan de bladeren van de plant kon ze beter de bladeren aaien of ervan wegkruipen. Als ze het keukenkastje waar de schoonmaakmiddelen in staan open deed, sloot ik de deur en vertelde erbij dat het schoonmaakmiddelen zijn. Een goedje om de afwas te doen of de vloer te dweilen. Daarnaast vertelden we aan haar dat ze beter ergens anders mee kan spelen. Of als ze op het strand zand in haar mond krijgt, doordat ze haar vingers in de mond stopt, dan zeggen wij “neem een slok water en spoel je mond om en hou je vingers uit je mond” in plaats van “dat is vies, doe je vingers niet in je mond”.

Dit laatste voelt aan als een straf. Je hebt iets verkeerds gedaan, maar ze had helemaal niks verkeerds gedaan. Het was een impuls. Kinderen leren alles om hen heen kennen door middel van al hun zintuigen. Dat weten we allemaal, maar weten en doen; hier op een adequate manier op reageren, dat is vaak een wereld van verschil. De tastzin van de mond is een van de meest gebruikte tools om spullen te ontdekken. Als je dat weet dan kan het toch niet verkeerd zijn dat kinderen alles in hun mond stoppen. Ja, het is beter om sommige dingen niet in je mond te stoppen, maar dan kan je dit als ouder uitleggen.

Hiermee kom ik gelijk op een volgende belemmering die ik te vaak om mij heen heb gehoord ‘ze begrijpen het niet’. Kinderen begrijpen alles, mits je als ouder het geduld hebt en de tijd neemt om het uit te leggen. Hier schort het vaak aan. Ouders brengen hun eigen stress over op hun kinderen. Kinderen gaan dan vervolgens dwars liggen en dan worden ze gelabeld met van alles en nog wat. En hier worden ze ontzettend onzeker van. Door de mentale tikken die ze ontvangen, durven ze niet meer te vertrouwen op hun eigen kunnen. Laten we dit om gaan keren. Met zijn allen.

Ik ben benieuwd wat jij hiervan vindt!

Beelddenken: de asperge link

Amé heeft mij een prachtig inzicht meegegeven over beelddenken. Ik had een Allerhande meegenomen en deze editie stond boordevol asperges. Amé heeft nog geen asperges op, dus ik liet haar kennis maken met de asperges: witte en groene asperges.Ik wist namelijk al dat ze een beeld en de benaming ervan kon onthouden zonder dat ze het product in real life had gezien. Een voorbeeld hiervan is de papaja. We hebben een magneet in de vorm van een papaja en ze speelde hier al een tijdje mee, totdat ze een papaja zag in een aflevering van Jamie Oliver. Ik pakte de papaja magneet erbij en wees naar het beeldscherm: dat is de papaja, heel lekker!! Ooit ga je het een keer proeven.

Terug naar de asperges. Ze keek naar de asperges, luisterde naar me en kort hierna stond ze op. Ze wees naar de boekenkast en riep ‘asperges’. Huh? Asperges in de boekenkast?! Waar haal je dat vandaan? Ze liep naar de boekenkast, ik volgde haar en het begon me al te dagen: een kookboek! Ze wees naar het vegetarische kookboek met op de cover héél véél groene asperges. Ik was zwaar onder de indruk. Kinderen slaan beelden op en de woorden volgen later.

Op de foto zie je het opengeslagen vegetarische kookboek. Amé vindt het leuk om in het boek te bladeren en al het eten dat ze kent te benoemen. Bij al het eten dat ze niet kent, wijst ze net zo lang met haar vingertje naar de foto, totdat ik het benoem. Om het nog leuker te maken, haal ik alles wat we hebben uit de koelkast. Zoals op de foto met de limoen. Over tweeënhalve maand wordt ze 2 jaar. Met anderhalf zag Amé dit kookboek een keer liggen en op haar initiatief gingen we erin bladeren. Op dat moment was de pompoen voorhanden! Het is zo leuk om haar te leren wat we allemaal kunnen eten.

De liefde voor voedsel wordt door ons op verschillende manieren geuit. Mijn partner heeft drie voeding gerelateerde opleidingen achter de rug en boodschappen doen is zijn hobby. Ik kook erop los en we eten heel gevarieerd. Tegen de tijd dat Amé naar de peuterspeelzaal gaat, heeft ze humus op haar boterham en neemt ze granaatappel mee als tussendoortje. Ik ben blij en dankbaar dat we haar dit mee mogen geven.

Het gevoel van intens geluk

Het niet kunnen uiten van mijn tranen heeft in het verleden zeker bijgedragen in het gevoel dat ik niet begrepen werd. Men zag mij vaak als een harde bikkel; niets is minder waar! Mijn eerste ervaring met openlijk m’n tranen de vrije loop laten (tonen van positieve emotie) was tijdens het lezen van een brief van één van mijn dochters.

Lange tijd heb ik gedacht dat ik als moeder had gefaald, door de scheiding de meisjes uit hun vertrouwde omgeving had gehaald. Hun jeugd kreeg een andere wending dan ik eigenlijk voor ogen had; zij zijn in zeer korte periode behoorlijk zelfstandig geworden, puur om het feit dat zij veel zelf moesten doen, op elkaar aangewezen waren. Een moeder hadden die veel afwezig was door haar werk, soms zelfs alleen aan de zelfgemaakte maaltijden zaten, weinig uitstapjes en zeker geen lange dure vakanties meer, vaak tweedehands spulletjes aanschaffen, ga zo maar door…

Ik stond op het punt samen met de jongste dochter naar Frankrijk te emigreren. Goed doordacht, maar toch nog even de twijfel; liet wel 2 dochters en inmiddels een kleinkind achter. Er was een suprise-party georganiseerd door diverse familieleden, waaronder mijn kinderen. Bij het afscheid kreeg ik een brief van de middelste dochter in handen. Ik kreeg het benauwd, warm en tegelijkertijd ontstond er dikke kippevel over mijn hele lichaam.

Ik die zo vol twijfel zat over het wel en wee van mijn kinderen, bang los te laten, en vooral; heb ik het wel goed gedaan?! las de volgende woorden:

“Lieve mam, doe wat je doen moet, doe wat je hart je ingeeft. Ga en maak je dromen waar. Samen hebben wij veel meegemaakt, leuke maar ook hele vervelende dingen. We hebben ons er samen doorheen gevochten! Mam, ik ben trots op je! En weet je wat ik het meest in jou waardeer…..dat je mij altijd de kans hebt gegeven mezelf te kunnen zijn en dat ik heb mogen ontplooien, te zijn wie ik wilde zijn. Trots dat je mij af en toe goed op m’n bekkie hebt laten gaan om zo van mijn eigen fouten te kunnen leren. Mam, hierdoor ben ik geworden wie ik nu ben. Dank je wel lieve mama!”

Zucht…en nog één en nog één, voelde als de zuchten tijdens mijn bevallingen. Ik kon niet meer, moest het laten gaan…..het gevoel van intens geluk uitte zich in een stroom van tranen. Zelfs nu ik dit opschrijf bengelen de tranen over m’n wangen. Gevoel van trots, gevoel van waardering, maar vooral het gevoel van een liefhebbende moeder te zijn.

Dit is een comment op de blog: Huilen is gezond: positieve tranen. 

Pms en de eend

Jawel hoor! Afgelopen maandag voelde ik mijn hormonen voor het eerst: ik had namelijk zin in een stukje chocolade. We hadden twee stuks merci in huis en die zijn maandag en dinsdag opgegaan. Maandag heb ik de hele dag geschreven. Dinsdagochtend heb ik de twee brieven van Arnold opgetikt en bij de eerste brief moest ik wederom huilen. Er kwam weer wat los. ‘s Middags voelde ik me opeens raar. Zo verschrikkelijk moe. Gelukkig wist ik dat het hormonen waren. Ze sloegen me werkelijk waar weer knock-out! Amé wilde niet slapen, Arnold was aan het telefoneren en ik liep met mijn dwaze hoofd naar beneden, aangekleed en wel met Amé op mijn arm, omdat ik niet kon slapen vanwege haar wens naar beneden te gaan.

Ze schreeuwde moord en brand. Nee, ze schreeuwde ‘mama’ en ‘papa’. Dat ging maar door en door. Ik had niet de energie om Arnold te roepen. Sowieso vond ik het raar dat hij Amé niet hoorde. Heb het net even met hem besproken. Hij hoorde haar wel, maar dacht dat ik met haar bezig was. Balen. Balen en nog eens balen. Gelukkig kon ik daarna weer direct naar bed en heb maar liefst twee uur lang in coma gelegen. Toen ik wakker werd, ging de tweede merci op. Ik voelde me wankel, moest snel iets eten. ‘s Middags had ik ook zin in friet. Arnold had ‘s ochtends aardappelen gekocht en de friet was in no-time klaar. Die had ik op, voordat ik naar bed ging. Oelalalaaaa, wat een geweldige pms-dag!!

En, vandaag heb ik dus met dezelfde pms de hele dag doorgebracht met Amé. Ik dacht bij mezelf: kom op, je bent geen watje. Als je bezig blijft, gaat het wel lukken. Dat was inderdaad zo. ‘s Ochtends waren we naar de stad gefietst voor wat boodschappen bij de toko en Ekoplaza. Daarna naar huis om te lunchen. Na de lunch gingen we naar buiten met de buggy: plastic en het glas weggebracht. Amé viel hierna in slaap voor drie kwartier. Ik moest een pakje ophalen bij TNT. Een pakje waarvan ik niet weet van wie en wat het is. Spannend! Echt spannend.

Amé werd wakker in het park naast de tennisbaan en vlakbij de speeltuin. Ze wilde gelijk appel eten. Prima, dat had ik bij me. Daarna liepen we naar het huisje in de speeltuin. Ze wilde in het huisje gaan zitten. Ze glunderde helemaal van blijdschap met haar twee stukjes appel; één in elke hand. Er waren een aantal kinderen waarnaar ze kon kijken. Nadat zij weg gingen, stelde ik voor om naar de kinderboerderij te gaan. Dat wilde ze wel. In de kinderboerderij had ze nog steeds de twee stukjes appel in haar handen. Een grote eend waggelde op haar af. Ze schrok en liep naar me toe. Ik zag dat de eend uit was op de stukjes appel. Ik vertelde aan haar wat de eend wilde en tilde haar op. Met Amé op mijn arm liepen we naar het toilet. Ik moest plassen. Amé vond het wel grappig dat met mij in het toilet stond.

Tijdens het avondeten begon ik over de eend. Ik vertelde haar het verhaal en ze vond het machtig mooi om te horen en vulde mij aan door te zeggen dat ze moest huilen. Wat ze eigenlijk bedoelde was dat ze was geschrokken. (want ze hoefde helemaal niet te huilen) Ik legde haar deze emotie uit door middel van non-verbale communicatie. Ze begreep me en herhaalde wat ik zei: ‘Amé geschrokken. Eend appel pakken. Mama dragen.’ (bij ‘mama dragen’ opende ze haar armen wagenwijd open) Zo mooi. Het was ontzettend leuk om met haar te praten over wat er was gebeurd.

Intuïtie: een kwestie van luisteren

Onderstaande brief aan Amé schreef ik toen ze 1 jaar en 8 maanden was. Wat intuïtie betreft is zij mijn leermeester.

Eind maart 2012

Wat een dametje is zij!! Geweldig. Amé, we genieten intens van al je woorden, gedragingen, gezichtsuitdrukkingen en balans-oefeningen. Pasgeleden zei ik een keer tegen Bobo ‘Bobootje’. Kort daarna zei ze tegen ons ‘mamaatje en papaatje’. Zo leuk! Ze is er zelf mee aan de haal gegaan. Amé is ook heel sociaal en vindt het leuk om contact te maken met kinderen, vrouwen en oma’s.

Mannen houdt je nog steeds op een afstand en je hebt wat tijd nodig om aan hen te wennen. Inmiddels ben je wel helemaal gewend aan oom Guido. Een paar dagen geleden riep je zelfs ‘Guido eten, Guido eten’. Dit begon je uit het niets te roepen. Ik stond er even bij stil en ging daarna weer verder met waar ik mee bezig was. De volgende dag hoorde papa jou ook ‘Guido’ zeggen. En weet je wat, ‘s avonds stond er een keimooie autostoel voor onze voordeur: cadeautje van Guido. Ik barstte in tranen uit en belde Guido om hem te bedanken. Jij voelde dit aan!! Jouw intuïtie is loepzuiver. We hadden dit eerder meegemaakt. Lees ook ‘Delen van liefde versterkt de intuïtie’. 

Daarna ging je er zelf in zitten. Toen je al was begonnen met eten wilde je persé op de autostoel zitten. Je wees naar de gang en papa ging de autostoel halen. Vanochtend benoemde je het weer: ‘autostoel Guido, autostoel Guido’. Je lacht dan op zo’n intens blije manier dat we de liefde heel goed voelen. We zijn allemaal blij met zo’n lieve en goede vriend als Guido.

Een week geleden vond je het heel leuk om op de roze krukken te klimmen. Je was aan het experimenteren en oefenen hoe je het beste op de kruk kon gaan staan. Elke keer wanneer het je lukte, lachte je van oor tot oor. Je was intens blij en trots op wat je had bereikt. Op eigen houtje ging je ook proberen om op het zadel van je houten fiets te staan. Na een aantal pogingen die papa had gezien, stond je erop.

‘s Avonds liet je het aan mij zien en ik hield mijn hart vast. Je zei ‘mama’ en draaide je hoofd naar achteren om, omdat ik daar op de oranje stoel zat. Je keek me lachend aan. Ik keek je aan en lachte, maar mijn hart ging tekeer. Ik kon niet blijven kijken en stond langzaam op en liep naar de keuken. Ik was bang dat ik je zou zien vallen. Je stapte er weer vanaf en we wisten beide niet hoe je erop en eraf was gekomen.

Twee dagen later vroeg ik aan je of je aan me kon laten zien hoe je op het zadel klimt. Dat wilde je me wel laten zien. Daarna vroeg ik of ik het mocht filmen. Dat was ook goed. Te gek!! Dus we hebben het op film. Je eerste acrobatische kunsten!

Meisje van me, ik ben zo trots op jou. Ik heb ook gezien dat je voor jezelf opkomt. In de speeltuin in het Zuiderpark zette je je hand op de borst van een meisje die iets deed wat je niet leuk vond. Je was boos. Je lichaam stond op spanning en je duwde met je hand tegen de borst van het meisje. Heel rustig pakte ik je hand en kalmeerde jou. Daarna was het ok.

Gisterenmiddag waren we met papa en oom Niels naar een capoeira kinderles die papa zou gaan geven. Jij gaf niet zoveel om de les, waarschijnlijk omdat de kinderen ouder waren. Ze waren rond de 8, 9 en 10 jaar. Ik nam je mee naar een bak met heel veel rode ballen. Je ging ze allemaal pakken! Maar, voordat je dat ging doen, wilde je weten of het goed was dat je dat zou gaan doen. Je vroeg mijn toestemming door te zeggen ‘Amé bal, mama mee?’

Ik spoorde je aan om de ballen zelf te halen. Je bedacht een project. Je ging alle ballen op mama’s schoot opstapelen. Ik vond het een beetje te vol worden en legde de ballen weer op de grond. Toen je dit zag, riep je uit ‘Wat doe jij???’ met de bijpassende gefrustreerde gezichtsuitdrukking en je spande je lichaam aan. Hahahahaaa…ik was zo trots op je!! Je uitte je emoties. Ik kan nog veel meer vertellen, maar voor nu stop ik en ga ik even wat eten lieve, lieve dochter van me!!

Ode aan Ouxu voor interview met Amé

I Am Amé from OUXU on Vimeo.

Ouxu is mijn zusje met een creatief oog voor fotografie en film. Precies 1 jaar geleden wilde ze een filmpje van Amé maken. Het is een waanzinnig mooie en grappige compilatie. Amé is nu anderhalf jaar en al zo’n grote meid die loopt, rent, speelt en erop los babbelt. Dat ze een kletskous zou worden, is duidelijk te zien in dit filmpje. Ouxu, bedankt voor deze waardevolle beelden.

Burn-out: licht aan het einde van de tunnel

Arnold heeft nog steeds hoofdpijn. Het is een pak van mijn hart dat hij de laatste weken veel meer in huis heeft mee kunnen helpen: afwas, was doen en opvouwen en boodschappen: laatstgenoemde is één van zijn grootste hobby’s. Kortom: hij ziet wat gedaan kan worden en handelt hiernaar. Verder is hij beter aanspreekbaar. Alles wat ik zeg, komt echt bij hem binnen. Hij onthoudt ook dingen en doet voor zichzelf meer leuke dingen. Fantastisch!! Nog fantastischer; we kunnen ook weer samen afspraken maken over iets doen met vrienden.

Sterker nog: we hebben pasgeleden een date gehad met Louis en Ornella in Scheveningen. Esther paste op en wij gingen op ons ‘paasbest’ gekleed uit eten. We hebben gegeten in het Westerpaviljoen en de zalm smaakte heerlijk!! Het was bovendien ook super gezellig. We hebben veel gelachen. Arnold en ik waren verhalen aan het vertellen en we voelden allebei een deel van onszelf die we al zo lang niet hebben gevoeld: de grappenmakers en verhalenvertellers. Echt waanzinnig leuk.

Wat ook het vermelden waard is, is dat we afgelopen weekend vrienden van capoeira over de vloer hadden. Voor het eerst sinds een lange tijd. Vele capoeira events vonden buiten of bij andere vrienden plaats. Ik moet zeggen dat onze groep capoeira vrienden ons goed erdoorheen heeft geholpen en gesteund met hun leuke en originele initiatieven waar we overigens niet altijd bij waren. Dankbaarheid is wat ik voel: wat een toffe vrienden hebben wij.Het allermooiste van alles is dat hij meer energie heeft om met Amé te spelen, te praten en te knuffelen. We zien licht aan het einde van de tunnel: een tunnel waarvan we niet weten hoe lang deze is.

Ik zie licht, als de zon
Ik kan meer, dan ik kon
Ik zie, met mijn ogen dicht
- Arnold

De burn-out wordt me soms teveel

Weet je op dagen zoals deze wil ik even terugtrekken in mijn schrijvers-schulpje. Tot op zekere hoogte kan dat, maar de volledige vrijheid om dit te kunnen doen is er niet. Op dit moment slaapt Amé. We zijn gisterenavond de flessen vergeten mee te nemen. Hierdoor moet een van ons de flessen gaan ophalen. Na een sociale familie bijeenkomst van het niveau van gisterenavond zijn we allebei kapot en hebben onze tijd nodig om hiervan bij te komen. Arnold vanwege zijn hoofdpijn en ik vanwege mijn hooggevoeligheid.

Ondertussen gaat de opvoeding van Amé door. Hierdoor moeten we wel met elkaar communiceren om alle activiteiten met elkaar te stroomlijnen. Arnold heeft namelijk voor vandaag een afspraak staan waar hij niet onderuit wil komen. Een bevriende capoeirista heeft hem gevraagd om voor de talentendag in zijn kerk samen capoeira te doen op het podium. Iemand die hem al meerdere malen heeft bijgestaan tijdens het geven van capoeira demonstraties.

Met de hoofdpijn, vermoeidheid en kloppingen in zijn systeem, doet hij alles op de automatische piloot. We hebben een stevige lunch van zijn hand achter de kiezen en zo meteen gaat hij het bed in om uit te rusten. En ik? Ik was aan het schrijven en deels aan het werk. Deze keer moest ik aan mezelf denken. Ik heb eerlijk gezegd schoon genoeg van zijn burn-out. Ik wil dat hij weer lekker en gezond in zijn vel zit. Ja, dat wens ik voor hem. En voor ons gezin.

Hoewel we ontzettend dankbaar zijn voor deze periode van intensieve persoonlijke ontwikkeling is het gruwelijk zwaar. Soms wil ik niet meer. Zoals vandaag. Ik had geen zin om het alleszienende oog te zijn en de scepter in huis te zwaaien met een helicopter-view. Mijn alleszienende oog en de helicopter-view zijn even op een schrijf & relaxbreak. Voor even, want straks wordt Amé wakker.

In de trein met Amé

In Breda stapten we over op de trein naar DH Hollands spoor. Een wel geklede dame liep langs met haar koffertje en toen ze Amé zag, bleef ze bij ons in de hal zitten. Ze had ook door kunnen lopen en een plek kunnen bemachtigen in de coupe. Het bleek wel dat ze het enorm leuk vond om met Amé te spelen en te communiceren. Ze liet Amé aan haar handtas, been en bedelarmbandjes zitten. Een Marokkaanse vent maakte contact met Amé door met zijn ogen te rollen en zijn tong uit te steken. Amé stak direct haar tong uit en begon keihard te lachen. De Ierse dame plaatste nog de opmerking dat het niet zo leuk is dat ze heeft geleerd haar tong uit te steken in de trein. Ik kreeg een heel vreemd gevoel bij haar. Ze maakte alleen contact met Amé en er was totaal geen intentie om met mij te willen connecten. Terwijl Amé haar nieuwe speelgoed uitpakte op de grond vertelde ik dat ik dit speelgoed net voor haar heb gekocht. Hier reageerde ze niet op. Ook op mijn opmerking dat het de eerste keer is dat Amé zo dicht bij iemand is gaan staan, kwam er geen reactie. Alleen omdat ze weet dat het zo beleefd is om mij aan te kijken bij het gedag zeggen, deed ze dat. En hoe! Met een zuinig en emotieloos gezicht keek ze me kort aan. We stapten per abuis uit in Delft. Snel sprak ik iemand aan om me te helpen met de buggy en we stapten weer de trein in. Deze keer ging ik tussen de Ierse dame en de Marokkaanse heer zitten. Ze was echt gek op Amé, want ze ging de tweede keer nog uitgebreid naar haar zwaaien, terwijl we al op het perron stonden. Vervolgens kreeg ik weer een zuinige verstrakte groet. Ze heeft het niet zo op grote mensen, denk ik.

Als gastspreker voor Weekendklas

Op zondag 18 september stond ik als gastspreker voor een groep van 15 kinderen uit verschillende culturen uit groep 8 in Leiden. De jaarcoördinator van Weekendklas had mij benaderd om wat te komen vertellen over mijn beroep en een les te verzorgen. Ik vond het enorm spannend. Lang geleden heb ik kinderen dansles gegeven, maar een les verzorgen vanuit mijn huidige beroep was toch hele andere koek.

Tijdens mijn introductie werden allerlei vragen en plagerige opmerkingen op mij afgevuurd. ‘Waar komen de mensen met je over praten?’ ‘Waar ze verdrietig, teleurgesteld en boos over zijn en ze willen ontdekken waar ze goed in zijn,’ antwoordde ik. ‘Betalen mensen jou?’ ‘Ja, ze betalen mij.’ ‘Nou dat is dan makkelijk werk, je hoeft ze alleen maar te troosten en daarna krijg je betaald.’ Vliegensvlug dacht ik: ‘Zo, hij probeert me op de kast te krijgen, hoe ga ik me hieruit redden?’ ‘Nou, troosten komt dichtbij knuffelen en dat doe ik niet. Ik knuffel niet met mensen. Ik luister, stel vragen en vertel verhalen, zodat ze zelf kunnen gaan nadenken over wat ze kunnen doen.’

Pfff…ik was blij dat we van de introductie overgingen op de kwaliteitskaarten. Ik trok een aantal kaarten en de kinderen mochten zeggen of ze vonden dat dit een kwaliteit was die tot een coach behoorde. Humor was zeker een kwaliteit, want je kan toch niet de hele tijd serieus kijken!! Dit beaamde ik. Sterk in de zin van ‘spierballen’ hoefde ik niet te hebben. Nee, doorgaans til ik geen mensen op in mijn praktijk. Een jongen vulde me aan met ‘maar  je moet wel mentaal sterk zijn als mensen bij je komen huilen’. Dat klopt!

‘t Volgende onderdeel was het culturenreisspel dat ik samen met de jaarcoördinator had bedacht. We reisden van Turkije, Irak, Polen, Marokko, Suriname, Nederland naar China, Indonesië, Egypte en Pakistan. Wanneer de kinderen bezoek kregen, mochten ze gaan vertellen hoe het in hun land eraan toe ging wat betreft geboorte, huwelijk, overlijden en wat je eet tijdens het ontbijt. Achmed uit Irak vertelde dat geboorte niet werd gevierd. Kinderen mochten blij zijn als ze in leven bleven, want Saddam Hoessein doodde alle kinderen. Wij waren er stil van.

Na de lunch deden we een oefening geïnspireerd door het programma ‘Over de Streep’. Ze gingen allemaal achter de streep staan. Achtereenvolgens stelde ik vragen in de trant van ‘hou je van zwemmen?’, ‘ben je weleens verdrietig?’ en ‘heb je weleens iemand gepest?’. Bij een positief antwoord stapten ze over de streep. De jaarcoördinator en de stagiaire deden mee.

Aansluitend op deze oefening hielden we een kringgesprek over pesten. Ik stond werkelijk versteld van de openheid en inzichten van deze kinderen van 11 en 12 jaar. En van mezelf. Ik ging tekeer als een provocatieve gespreksleider/juf. Door hun reacties ondervond ik de kracht van provocatieve coaching bij kinderen. Hier meer over in een volgende blog!