Bevrijdingsfestival Den Haag: Vrijheid van Capoeira

Onze capoeiragroep, Capoeira Den Haag, gaf op 5 mei 2009 een demonstratie op een Bevrijdingsfestival in Den Haag. Ook had hij speciaal voor deze dag een gedicht geschreven en op het festival voorgedragen. Een tijdloos gedicht, vandaar dat ik ‘m nog een keer post.

De Vrijheid van Capoeira

Vrij van oorlog, 64 jaar lang.
‘Vrij’, maar veel mensen zijn nog bang.

In vele landen hopen mensen alléén om te mogen leven,
En dat ooit, ook hen, de vrijheid wordt gegeven.

Nederland leeft in vrijheid,
Maar een hoop mensen denken nog in ‘wij’-‘zij’-heid.

Wij hebben krullen, en zij stijl haar,
Dus wij zijn goed en zij slecht,

Maar is dat écht waar?
Ik geloof dat jij en ik gelijk zijn;

We studeren, leren en werken elke dag,
En we worden allebei-blij van een glimlach.

We willen lachen en spelen op dit plein,
En ik wil bij mijn en jij bij jou familie zijn

Gelukkig en gezond zijn, dat willen we allebei
Niemand wil gevangen zijn, maar íedereen vrij.

Waarom letten op kleine verschillen,
als we uiteindelijk toch allemaal hetzelfde willen?

Jij en ik hebben beide een eigen verhaal,
In capoeira is dat mijn eigen stijl,

En voor jou misschien je moedertaal.
Tijdens mijn les zie ik veel verschillende mensen,

Maar elk met dezelfde wensen.
Bewegen, zingen, trainen en veel blijheid,

En vooral genieten van onze ‘wij’-heid.
Mensen van 10 verschillende culturen op 1 training,

kunnen leren van elkaars mening.
Stel vandaag een vraag, en maak je morgen,
om kleine verschillen geen zorgen

Vrijheid is voor mij elkaar respecteren,
Iets wat we ook in capoeira leren.

Kinderen in Brazilie zonder luxe of geld
maar tijdens capoeira is het hun lach,
die de vrijheid vertelt

100 jaar geleden ontstond capoeira om slavernij-pijn te verwerken,
Nu hier in Den Haag, kan capoeira ons samen-zijn versterken.

Of vind je eigen manier,
Leef samen, vergeet ‘wij’ en ‘zij’,
Anders wordt het een puinhoop hier.

Laten we de vrijheid vieren en respect tonen,
En het maakt niet uit waar we wonen.
Met capoeira ben ik vrij, nooit alleen, maar altijd wij.

Door instructeur Vitamina van Capoeira Den Haag.

Identiteit: leven in twee werelden

Ze stond binnen met koffer en al, zag dat ik aan het schoonmaken was en zonder zich eerst te acclimatiseren, begon ze aan de afwas. De huishoud koningin zag in no-time wat er allemaal nog moest gebeuren. Kritisch getinte vragen en opmerkingen vielen me op, maar gleden langs me heen. ‘Hoe lang staat deze afwas er al? Zeker een paar dagen of niet? Heb je nog vazen? De vaas van deze plant is kapot en lekt. Hoe lang heb je al niet schoongemaakt? Al weken zeker. Nee mama, ik doe dit elke week. ‘Ja, de grote beurt moet elke week plaatsvinden. Het fornuis moet je zeker elke dag even afdoen.’

Ik wachtte haar op, balancerend op de drempel van de voordeur. Verstopte me een beetje en toen ze dichterbij kwam, liet ik me zien. Ik dacht: Wat ben ik blij om haar te zien. Ik mag nog even kind zijn. Deze liefdevolle gedachten waren weer vanzelfsprekend. Een diepgaand besef over mijn moeder had zich namelijk binnen drie dagen voltrokken. Dit heb ik te danken aan het theaterstuk ‘De Vliegende Hollander’ en wat ik kort daarna las in het boek ‘Samenspel’.

De Vliegende Hollander is een theaterstuk dat wordt voorgedragen door Michael en Caja. De kracht van hun verhaal riepen bij mij de nodige beelden op. In het stuk zijn verschillende thema’s verwerkt, waaronder ‘diverse culturele achtergronden’ en de vraag: “Waar is thuis?”. Mijn moeders thuisland is China. Aan de oppervlakte heeft ze vaak genoeg laten merken dat ze het liefst in China is. Uiteindelijk wil ze terug. Michael en Caja maakten het verdriet met betrekking tot het thuisland voelbaar. Mijn ogen werden geopend. Ze raakten iets wat ik tot voor kort altijd op een rationele manier had benaderd. Mama heeft zich altijd aan moeten passen. Natuurlijk mist ze haar thuisland en wil ze terug.

Kort daarna las ik in het boek ‘Samenspel’ over de factoren die van invloed zijn op de verwerking van migratie. (en dit was zeker niet toevallig, dit was synchroniciteit om mij iets duidelijk te maken) Mijn moeder bevindt zich met één been in de fase ‘verwerping’ en met het andere been in de fase ‘integratie’. De fase verwerping houdt in dat de migrant zich bewust afsluit voor de omgeving. Hij zet zich af tegen de nieuwe cultuur en leeft nadrukkelijk volgens de normen en waarden van het land van herkomst. Het isolement is sterk. De fase integratie houdt in dat de migrant een keuze maakt uit wat hij wil behouden en wat hij wil overnemen. Het is een interactief proces dat leidt tot een eigen plaats in de omgeving. Zo is ze al jaren tussen deze twee fases aan het hinken met af en toe een hoogtepunt wanneer ze voor vakantie in China is. Het werd opeens heel duidelijk. Zo intens verdrietig.

Vervolgens las ik over mezelf; de allochtone jongere. Zij leven in twee culturen, thuis en op school. Juist. Op school at ik droog brood en na school kregen we warm eten in het restaurant. Inderdaad, ik was anders dan de meerderheid. Destijds woonde ik nog in een dorp in Noord-Brabant. De identiteit van de allochtone jongere wordt beïnvloed door een viertal ervaringsgebieden die zich meer of minder doen gelden:

- de cultuur en de traditie uit het land van herkomst (van henzelf of van hun ouders) en van de betreffende allochtone gemeenschap in Nederland;
- de schok van de migratie (van henzelf of van hun ouders);
- de band met het land van herkomst (van henzelf of van hun ouders);
- de autochtone cultuur.

Goh, ja, inderdaad, zo is het; wat een heldere samenvatting. Ineens sloeg de bliksem in. Dit alles hebben mijn moeder en ik de afgelopen járen op onze eigen manier doorstaan. Ik ben dankbaar. Dankbaar dat ik wordt gesteund door het universum om dit stuk nog beter te begrijpen. Dit stuk waar mijn moeder niet over wilt praten.

Het verloop van de gebeurtenissen (zien van het theaterstuk De Vliegende Hollander en het lezen van het boek ‘Samenspel’) sloten naadloos aan op hoe de relatie met mijn moeder de laatste jaren is gegroeid. Hmmm…zou ze dan toch ooit eens een boekje open willen doen over haar leven? Wie weet.

Klik hier voor data waarop De Vliegende Hollander te zien is…

Moederliefde: je kan er niet omheen

Ik heb mama al vijf weken niet gezien. Ik vind het leuk om haar weer te zien. Ze komt me steunen. De laatste weken kon ik het niet opbrengen om naar haar toe te gaan. Ik was moe, doodmoe van al het huilen.

Ze heeft mijn blogs gelezen!! Ik vroeg het. Anders had ze het waarschijnlijk voor zich gehouden. Ze antwoordde een terughoudend, bijna voyeuristisch ‘ja’. Ik hoorde ook dat ze er verder geen woorden aan wilde wijden. Ze wilde haar mening over de inhoud niet geven. Wel gaf ze aan dat ik vakantie moest nemen om een boek te schrijven. De tranen sprongen me in de ogen, terwijl ik het voorgaande schreef. Waarom? Niet zozeer, omdat ze mijn schrijfselen boekwaardig vindt, maar dat ze mijn blogs leest. Dat ze interesse toont in mijn gevoelsleven en voor het eerst hier geen mening over heeft. Aan de oppervlakte zegt ze dat ik niet moet huilen. Ondertussen moedigt ze aan om mijn tranen de wereld in te brengen. Dat heb ik wel vaker met mijn moeder. Ze zegt het ene en denkt het andere.

Eerlijk gezegd had ik ook geen behoefte om haar te zien. Een van de thema’s die, in alle hevigheid, wederom op mijn psychologische bordje werd gedeponeerd, had met haar te maken. Mijn lieve moeder is een ster in het uiten van kritiek. Ongeacht het onderwerp, situatie of leeftijdsfase waar ik mij in bevind; ze heeft overal een mening over. Gek genoeg heb ik niet geleerd om overal een mening over te hebben. In contact met Nederlandse kinderen was ik vroeger altijd de stille, degene die werd bestempeld als ‘verlegen’. Heel dubbel. Wat ook heel dubbel is, is dat ik dan wel degene was die de hoofdrollen in musicals speelde en een evenement op de middelbare school presenteerde.

Mijn moeder is perfectionistisch. In haar ogen kan áltijd álles beter. Tot voor kort was het niet mogelijk om een ‘normaal’ gesprek met haar te voeren. Zodra ik haar aan de lijn had, bevond ik mij na enkele seconden in mijn liefdesbubbel; een waterval aan kritiek ontwijkend. Een stroompje van kritiek laat zich af en toe nog zien. Echter is het al vele malen minder dan ik gewend was. Ja, je leest het goed. Ik was het gewend. Totdat ik het licht zag. Mede dankzij Arnold’s optreden richting zijn familie.

Na onze goede ‘gesprekken’ kan ik makkelijker haar kritiek en ongevraagde adviezen pareren of maak gebruik van provocaties. Vooral door dit laatste heeft ons contact veel meer weg van een normaal gesprek tussen moeder en dochter.

De liefde als brug tussen twee culturen

De afstand tussen de Sahara en Friesland is enorm, en Said en ik snapten in het begin weinig van elkaar. Ik hoorde in zijn Arabische muziek alleen maar een jankend hammondorgel, hij dacht bij het slotkoor van de Matthauspassion aan spannende filmmuziek. Maar wat ons betreft kon het niet beter.

En op een dag beluisterden we iets anders. Said vertelde dat hij als kind in Marokko dolgelukkig op zijn plastic slippertjes naar huis rende wanneer zijn vader een schaap had gekocht voor het slachtfeest. Ik zag voor me hoe ik op mijn Batavus naar onze bungalow scheurde wanneer ik wist dat mijn vader een kerstboom uit de kofferbak van zijn BMW zou halen.

Het komt allemaal op hetzelfde neer, zelfs de herinnering aan onze opa’s.

(prachtig stukje uit artikel ‘Bij Said denk ik vaak aan de zon’ van Volkskrantmagazine Nr. 423, 5.07.2008 )

Wanneer huilen verandert in lachen

Dit verhaal sluit aan op het onderstaande deel uit de blog ‘Authentieke interesse raakt en verbindt’

“Door Achmed, mijn buurman, begon ik al mijn gedachten en emoties te delen. Hij kwam een pakket ophalen dat overdag voor hen was afgeleverd. Hij keek me aan met een vriendelijk en open gezicht. ‘Hoe gaat het met jullie?’, vroeg hij. Aardig, ok, Arnold heeft nog steeds hoofdpijn. ‘Waarom?’, vroeg Achmed. Ik gebaarde met mijn hand richting mijn hoofd dat het allemaal zware emotionele zaken zijn. Hij bleef me onafgebroken met zijn vriendelijke gezicht aankijken en zei zo goed als hij kon: ‘Psychologie.’ Dit bevestigde ik. ‘Hij wandelen. Hij veel uitrusten. Kan niet hè, vrouw, kind, straks alleen. Zielig voor jullie. Oei, die paar woorden, in combinatie met zijn krachtige inlevingsvermogen, omvatte mijn diepgevoelde angst; dat de hoofdpijn een symptoom is, dat Arnold weg komt te vallen.”

Het vervolg…Achmed’s authentieke interesse en inlevingsvermogen ging over in een opmerking over het haar van Arnold. ‘Ja, ik heb hem zien lopen. Hij veel haar nu. Haar beter afknippen. Niet goed voor hoofd.’ Ik hield mijn gezicht in een grimas en knikte vriendelijk. Is goed, ik zal het tegen hem zeggen. Dit korte gesprek had veel weg van het effect van een provocatieve coachingsessie. Ten eerste bracht hij met zijn woorden mijn angst naar boven en vervolgens maakte hij me aan het lachen! Hilarisch. Helemaal in deze context. Ik weet wel dat sommige mensen hoofdpijn kunnen krijgen van een bos (zwaar) haar; in bijvoorbeeld een paardenstaart of wanneer het héél véél haar betreft ook loshangend op hun schouders, maar dit ging absoluut niet op voor Arnold. Ik hield mijn lachen in. Mijn gezicht hield ik netjes in de plooi. Achmed bedoelde het goed en was bloedserieus, dus ik wilde absoluut niet dat hij het gevoel zou krijgen dat ik hem aan het uitlachen was. Nadat ik de deur had gesloten, vertelde ik het in geuren en kleuren aan Esther. Door de tranen heen was ik opeens schuddenbuikend aan het lachen.

Iets soortgelijks overkwam me toen ik aan een goede vriendin vertelde dat we niet naar hun bruiloft zouden gaan. Hun bruiloft zal deze zomer plaatsvinden in haar geboorteland Spanje. Begin van dit jaar reageerden we, nee correctie, ík heel enthousiast. Ik was optimistisch en dacht dat we tegen die tijd wel in staat zouden zijn om te gaan. Maar helaas, vanwege onze gezondheids- en financiële situatie kunnen we niet gaan.

Zij reageerde heel begripvol en zei heel serieus en ingetogen dat zij vorig jaar precies hetzelfde had meegemaakt! ‘Vorig jaar kon ik ook niet naar álle bruiloften in Spanje.’ Ik ging stuk. Van binnen borrelde een lach op, maar pas bij het navertellen lag ik pas echt in een scheur. Ook zij bedoelde het héél serieus en stelde zich empathisch op richting mij. Vandaar dat ik mijn lach inhield. Bovendien bevond ik me in een lichte schock-toestand*: zij ze dat nou echt? Ja, ze had dit echt gezegd. Zij was zeker voor een stuk of zes bruiloften in Spanje uitgenodigd en kon zich veroorloven om naar enkele te gaan. Geweldig!! Wat een geweldige reframe.

Maar goed, hun bruiloft missen we, maar ik ben nog steeds optimistisch. Ik zou zeggen ‘op naar Equador in maart 2013’ wanneer een ander stel vrienden van ons gaat trouwen in Quito.

*Note: een effect van provocatief coachen is dat de coachee zich licht geschockeerd of verward kan voelen door absurde provocatieve opmerkingen en gedragingen van de coach. Kort hierna kan de coachee in lachen uitbarsten, zich opgelucht voelen of meldt dat hij/zij een ‘aha-erlebnis’ had. De coachee is na een dergelijk moment vaak in staat om meer informatie uit de doeken te doen. Zaken waar men zich eerder voor schaamde worden gedeeld.

Chinezen huilen niet

In gesprek met een Chinese dame (35), inmiddels ruim tien jaar in Nederland, deelde ik dat ik een blog wilde schrijven over dat Chinezen niet huilen. Haar reactie: ‘Hoezo huilen Chinezen niet? Ik zie Nederlanders ook niet huilen. Veel Chinese vrouwen huilen wel. Ze huilen juist heel veel.’ Dan doen ze dat volgens mij het liefst alleen, zeg ik. ‘Klopt! ‘s Avonds alleen in bed of ze nemen een hele goede vriendin in vertrouwen.

Ik was blij met haar openhartigheid. In rap tempo vertelde ze mij over het gezin waarin ze was opgegroeid. Haar ouders zijn intellectuelen. Een moeder die zich had aangesloten bij de communisten. Haar politieke kleur was sterk beïnvloed door een schoonbroer die een hoge positie had in een van de partijen onder leiding van Mao Zedong. Haar vader was een nationalist en behoorde tot de Kwomintang. Hij werd naar een werkkamp/heropvoedingskamp op het platteland gestuurd om gehersenspoeld te worden. Haar grootvader was al eerder die kant opgestuurd. Hij verkoos zelfmoord boven publiekelijk vernederd te worden en eeuwig gezichtsverlies te lijden.

Al deze gebeurtenissen hadden hun levens (haar familie en die van miljoenen anderen) voor altijd getekend. Terwijl ze het vertelde, was er geen traan te bekennen. Niet eens de glinstering van een traan die zich zou kunnen aandienen. Nee, natuurlijk niet. Ze kent me amper. Ik keek in het gezicht van een vrouw die ogenschijnlijk geen emoties voelde bij het verhaal dat ze vertelde. En toch, ik voelde ze. Achter haar ietwat strenge toon en krachtige (bijna vurige/gepassioneerde) gezichtsuitdrukking schuilde heel veel pijn. Net als achter het gezicht van mijn moeder.

Mijn moeder zegt dat huilen een zwakte is. ‘Dan is je moeder waarschijnlijk een sterke vrouw,’ zei ze. Precies! Dat zegt ze ook: ‘Hou je sterk. Net als ik. Niet huilen.’ Wat hebben jouw ouders je meegegeven over het uiten van emoties? ‘Ze hebben mij en mijn zusje geleerd zelf beslissingen te nemen. Ze hebben ons geleerd niet mee te gaan met de massa. Al op hele jonge leeftijd (8 jaar) mochten we zelf naar de film. Elke week hadden we een familiebijeenkomst waarbij we onze verhalen mochten vertellen. Mijn zusje was tijdens haar studententijd voorzitter van een studentenvereniging. Mijn vader heeft mijn moeders denken positief beïnvloed. Beide werken als docent. Mijn moeder heeft veel gelezen en beseft zich nu wat zich allemaal heeft afgespeeld tijdens het beleid van Mao Zedong.’ (Zij zelf werkt als interieur designer)

Eigenlijk had ze mijn vraag op een subtiele manier omzeild. Dat deed me wederom denken aan mijn moeder. Vandaag had ik haar aan de telefoon. ‘Als ik dood ben, moet je niet huilen. Je moet sterk blijven. Het leven gaat door.’ Mama, huilen hoort erbij. Het is juist goed voor je. ‘Nee, ik wil niet dat je gaat huilen. Ik wil het niet horen.’ Mijn gedachten gingen naar hoe wij, zo verbonden als we zijn als moeder en dochter, zo verschillend we in het leven staan. Uitgaande van haar idee over de dood, zou ze me niet kunnen horen. Dood is dood. Dus eigenlijk zei ze iets wat in strijd was met haar beeld over de dood. Daarentegen sloot het juist goed aan op mijn beeld van de dood. Mama, je gaat me inderdaad horen huilen. Maar dat zei ik niet tegen haar. Ik hield mijn mond. Zoals een gehoorzame dochter zou doen.

Als gastspreker voor Weekendklas

Op zondag 18 september stond ik als gastspreker voor een groep van 15 kinderen uit verschillende culturen uit groep 8 in Leiden. De jaarcoördinator van Weekendklas had mij benaderd om wat te komen vertellen over mijn beroep en een les te verzorgen. Ik vond het enorm spannend. Lang geleden heb ik kinderen dansles gegeven, maar een les verzorgen vanuit mijn huidige beroep was toch hele andere koek.

Tijdens mijn introductie werden allerlei vragen en plagerige opmerkingen op mij afgevuurd. ‘Waar komen de mensen met je over praten?’ ‘Waar ze verdrietig, teleurgesteld en boos over zijn en ze willen ontdekken waar ze goed in zijn,’ antwoordde ik. ‘Betalen mensen jou?’ ‘Ja, ze betalen mij.’ ‘Nou dat is dan makkelijk werk, je hoeft ze alleen maar te troosten en daarna krijg je betaald.’ Vliegensvlug dacht ik: ‘Zo, hij probeert me op de kast te krijgen, hoe ga ik me hieruit redden?’ ‘Nou, troosten komt dichtbij knuffelen en dat doe ik niet. Ik knuffel niet met mensen. Ik luister, stel vragen en vertel verhalen, zodat ze zelf kunnen gaan nadenken over wat ze kunnen doen.’

Pfff…ik was blij dat we van de introductie overgingen op de kwaliteitskaarten. Ik trok een aantal kaarten en de kinderen mochten zeggen of ze vonden dat dit een kwaliteit was die tot een coach behoorde. Humor was zeker een kwaliteit, want je kan toch niet de hele tijd serieus kijken!! Dit beaamde ik. Sterk in de zin van ‘spierballen’ hoefde ik niet te hebben. Nee, doorgaans til ik geen mensen op in mijn praktijk. Een jongen vulde me aan met ‘maar  je moet wel mentaal sterk zijn als mensen bij je komen huilen’. Dat klopt!

‘t Volgende onderdeel was het culturenreisspel dat ik samen met de jaarcoördinator had bedacht. We reisden van Turkije, Irak, Polen, Marokko, Suriname, Nederland naar China, Indonesië, Egypte en Pakistan. Wanneer de kinderen bezoek kregen, mochten ze gaan vertellen hoe het in hun land eraan toe ging wat betreft geboorte, huwelijk, overlijden en wat je eet tijdens het ontbijt. Achmed uit Irak vertelde dat geboorte niet werd gevierd. Kinderen mochten blij zijn als ze in leven bleven, want Saddam Hoessein doodde alle kinderen. Wij waren er stil van.

Na de lunch deden we een oefening geïnspireerd door het programma ‘Over de Streep’. Ze gingen allemaal achter de streep staan. Achtereenvolgens stelde ik vragen in de trant van ‘hou je van zwemmen?’, ‘ben je weleens verdrietig?’ en ‘heb je weleens iemand gepest?’. Bij een positief antwoord stapten ze over de streep. De jaarcoördinator en de stagiaire deden mee.

Aansluitend op deze oefening hielden we een kringgesprek over pesten. Ik stond werkelijk versteld van de openheid en inzichten van deze kinderen van 11 en 12 jaar. En van mezelf. Ik ging tekeer als een provocatieve gespreksleider/juf. Door hun reacties ondervond ik de kracht van provocatieve coaching bij kinderen. Hier meer over in een volgende blog!

Festival Camera Japan van 14/10 tm 17/10 2010

Voor meer informatie over het festival Camera Japan, klik door naar de website.

 

Leven Volgens je eigen Normen en Waarden

Ieder mens heeft eigen waarden en normen die verwachtingen creeren over het dagelijks leven. Verwachtingen vormen ons leven. Hoe ga je hier mee om?

Verwachtingen bijstellen
Op een doordeweekse dag stap je met het goede been uit bed en je verwacht dat het lentezonnetje schijnt, maar in plaats daarvan wordt de dag afgewisseld met hagelbuien en een sporadisch straaltje zon. Desondanks verpest dit weer jouw humeur niet, want het wisselvallige Nederlandse weer heb je inmiddels geaccepteerd.

Onderweg naar je werk passeert het dagschema de revue en je verwacht dat je te weinig tijd zult hebben om alle agendapunten af te werken. Boven verwachting en tot je verbazing vallen een paar afspraken af waardoor je uiteindelijk meer tijd hebt dan je in eerste instantie had verwacht. Het stressniveau zakt aanzienlijk en je bent blij dat agenda’s aangepast kunnen worden.

Wat is belangrijk voor jou?
Zoals je kunt lezen passeren er op zo’n doordeweekse dag verschillende verwachtingen. En dan heb ik het nog niet gehad over de verwachtingen naar je partner, naar je vrienden en naar je familie. Verwachtingen hebben een sterke link met wat jij belangrijk vindt in het leven. En wat jij belangrijk vindt in het leven kun je uitleggen door het noemen van normen en waarden. Je verwacht of kijkt uit naar het lentezonnetje, omdat zonnig weer voor jou belangrijk is. Het effectief en efficiënt doorlopen van je dagschema is belangrijk, omdat dit jouw integriteit en punctualiteit representeert.

Zeg wat je wilt
Binnen een relatie kun je verwachten dat de ander voor je klaar staat wanneer je fysiek en mentaal niet lekker in je vel zit. De vraag hierbij is hoe jullie hierin staan. Uitgaande van wat jij belangrijk vindt, zou je bij je partner willen zijn, terwijl het voor je partner voldoende is om je telefonisch te woord te staan. Het is belangrijk om de eigen verwachtingen naar elkaar uit te spreken.

Wat voor vlees heb je in de kuip?
Naar je vrienden toe heb je ook verwachtingen. Goede vrienden staan voor elkaar klaar. De één doet dat door zijn handen en voeten in te zetten bij een verhuizing en de ander biedt een luisterend oor. De teleurstelling zet zich in wanneer in jouw ogen een goede vriend(in) niet voldoet aan jouw verwachtingen. Om een mogelijke teleurstelling te voorkomen, kun je voor jezelf nagaan in welke relatie jij staat tot die goede vriend(in). Komen de verwachtingen overeen? Is hij/zij mijn sportmaatje of gaat de relatie verder dan dat?

Kies je voor je familie of voor jezelf?
Over het algemeen willen we voldoen aan de verwachtingen van onze ouders en familie. Zij kunnen je (in)direct zelfverzekerder doen voelen en het is fijn om een band te hebben met je familie. Wat nou als je familie verwacht dat jij als dertiger een relatie moet hebben met een partner met een groot huis, een auto voor de deur en kleintjes op komst. Door jouw levenservaringen vind je het belangrijker om een knusse stek te hebben dan een megagroot dak boven je hoofd. Verder wil je tijd hebben met je vrienden, nieuwe mensen ontmoeten en regelmatig reizen. Je wilt niet dat je leven wordt geleid door geld.

Leef jouw eigen normen en waarden na in 3 stappen

1. De eerste stap naar een leven volgens jouw eigen normen en waarden is te realiseren dat je juist zelfverzekerder bent wanneer je de dingen doet die jij belangrijk vindt in het leven.
2. De tweede stap is om de ander te accepteren zoals hij is.
3. De derde stap is bewust te zijn dat verandering een constante is in het leven.

De normen en waarden die je vanuit thuis hebt meegekregen kunnen versterkt worden door jouw persoonlijke ervaringen. Maar ze kunnen ook worden aangepast of aangevuld, doordat jij andere ervaringen mee krijgt vanuit jouw persoonlijke keuzes. Heb vertrouwen in waar jij voor staat en volg jouw eigen normen en waarden.

Dit artikel is geplaatst op soChicken.

Door Chungmei Cheng
LifeCoach voor Orchid of Life -lifecoaching

Liefde in een Multiculturele relatie

Gemengde relaties in een multiculturele samenleving
In de multiculturele samenleving waarin we leven ontstaan als vanzelfsprekend gemengde relaties. Het werd in 2005 zelfs gebruikt om promotie te maken voor studeren aan de Universiteit Leiden. De poster toonde de afbeelding van een Nederlandse jongen die zijn jas gebruikt om zijn Chinese meisje warm te houden. De slogan “Hoe je in Leiden de liefde leert verklaren” zou de doorslag moeten geven.

Je kunt inderdaad aan de Universiteit Leiden sinologie studeren, maar of ze je daar leren hoe je een Chinese vrouw verleidt en behoudt, betwijfel ik. Dat leer je in de praktijk en niet uit boeken. De Nederlandse jongen in de abri doet het in ieder geval goed door zijn jas om de schouders van zijn Chinese meisje te slaan.

Hoe de Chinese cultuur liefde anders benadert
Zorgzaamheid staat binnen de Chinese cultuur bovenaan de lijst. De generatie Chinezen boven mij kent geen liefde zoals wij die kennen. Wij kennen het als de romantische liefde die in het teken staat van verleiden, daten, gedeelde interesses en samenwonen alvorens te trouwen. Zij leren liefde door de jaren kennen als ‘zorgen voor elkaar’ en ‘het delen van lief en leed’.

Een Nederlandse man kwam ooit naar me toe en vroeg: mijn Chinese vriendin zegt nooit dat ze van me houdt. Ik vroeg: maakt ze wel je eten klaar? Vraagt ze een miljoen keer of ze meer voor je kan opscheppen? Legt ze wel de handdoeken voor je klaar wanneer je onder de douche staat? Het antwoord hierop was bevestigend en het leek wel alsof de lucht voor zijn gezicht opklaarde. Hij begreep het. Ze houdt van me. Soms kan je niet iets blijven willen wat al generaties lang in de cultuur is verweven. Chinese liefde is actie, familie, zorgzaam en attent zijn en werken aan een gezamenlijke toekomst.

Het is belangrijk om elkaars culturele achtergrond te begrijpen
Hiermee wil ik aangeven dat je bij gemengde relaties nog beter moet weten wat de culturele achtergrond inhoudt van je partner. Dit speelt natuurlijk ook wanneer je als Nederlander uit de Randstad iemand tegenkomt die zijn hele leven al heeft doorgebracht in het zuidelijkste puntje van Limburg.

Het pad van de Surinaamse Liefde
Voor wie zich begeeft op het pad van de Surinaamse (Creoolse) liefde wil ik het volgende meegeven met een knipoog waar een kern van waarheid in zit. Binnen de Surinaamse (Creoolse) liefde word je openlijk versierd met gebaren, gefluit en stromende woorden. Non-verbale lichaamstaal speelt een grote rol. Knuffelen en ogenschijnlijk ondoordacht speels aanraken. Woorden, o zo suikerzoet die indruk op je maken: “je ziet er lekker uit, je moet helemaal niet afvallen, want je lijn is goed. Zal ik met je meegaan vandaag?” Ze zijn te vergelijken met kameleons wanneer het op versieren aankomt, want ze passen zich aan op de cultuur die zij versieren.

Surinaamse mannen komen niet met cadeautjes en niet met bloemen. Daarentegen komen ze wel met die bloemen en cadeautjes als het om een Nederlandse vrouw gaat. Als vrouw moet je sterk staan, wanneer de man je plots verlaat. Verder speelt de vrouw vaak “hard to get”, want ze mag niet gepakt worden, terwijl ze heel graag wil. Hoewel jij misschien een van de velen bent, laat je hem binnen, want het lukt hem om jou speciaal te laten voelen. Je voelt je absoluut niet tekort gedaan. Ze bezitten bij wijze van spreken de kunst om een lesbienne te converteren met hun woorden en charme.

Liefde overschrijdt landsgrenzen door emigratie naar het land van jouw geliefde, het onderhouden van een lat-relatie, jij in Nederland en hij in Dubai, door grenzen die jij jezelf hebt gesteld aan ambitie en zorg over de kinderen. Liefde laat je open staan voor verschillen.

Dit artikel is gepubliceerd op soChicken.

Lees ook:
- Relatie -evaluatie voor Singles
- Magische liefde ontstaat in mijn praktijk -WOW

Door Chungmei Cheng
LifeCoach voor Orchid of Life -lifecoaching