Scala Seminar Diversity: Topvrouwen aan het Woord

Netwerkbijeenkomst: Scala ‘Allochtone Vrouwen aan de Top’

Datum: 10 november 2009
Waar: WTC Rotterdam
Hoeveel mensen: rond de 50
Verhouding man/vrouw: 99% vrouw

Vrouwen met Pit aan het woord
Er waren 4 spreeksters met een enorme kracht en drive om goed te zijn in wat zij doen. Ondanks de barrieres die zij in hun leven hebben gehad zijn zij door gegaan. Zij hebben kansen gezien en gegrepen, omdat zij een duidelijk doel voor ogen hadden en nog steeds hebben.

Wie zijn deze vrouwen?

1. Een 38-jarige vrouw van Turkse afkomst met de naam Famile Fatma Arslan heeft 5 jaar bij Ministerie van Justitie gewerkt. Zij is nu al 7 jaar ondernemer en kan zich een van de beste advocaten van Nederland noemen. Op 4-jarige leeftijd kwam zij met haar ouders naar Nederland. Het zou in eerste instantie voor 2 jaar zijn, maar ze zijn nu na 34 jaar niet meer teruggekeerd naar Turkije. Ze komt uit het oost-Turkije dat wordt gedomineerd door een mannencultuur. Toen zij 11 werd, kreeg zij van de basisschool het advies dat zij de huishoudschool moest gaan doen. Haar vader was hier op tegen. Hij had namelijk van zijn vader, die een welvarende veehouderij had in Turkije, niet de kans gekregen om te gaan studeren. Hij werd na een paar uur school door zijn vader van school gesleurd om alles te leren in het bedrijf, zodat hij het later over kon gaan nemen. Dit zorgde ervoor dat hij beter wilde voor zijn 1e dochter.

Na het schooladvies heeft zij 1 jaar lang thuis gezeten. Ze werd gek. Op jonge leeftijd zorgde zij voor haar moeder en haar twee broertjes. De huishoudschool was zeker overbodig. Zij deed al alles in huis. Ze vroeg aan haar vader om scholing en kreeg als antwoord. Als jij ervoor kan zorgen dat je wordt toegelaten tot de mavo, havo of vwo opleiding dan mag jij van mij naar school. Uiteindelijk kreeg zij op 12-jarige leeftijd een directeur zover die haar 2 maanden lang de tijd gaf om proef te draaien. Gedurende deze 2 maanden mocht ze geen enkele onvoldoende halen. Na de mavo heeft zij ook de havo en het atheneum doorlopen. Ze is rechten gaan studeren. Soliciteerde naar een baan op MBO niveau binnen Ministerie van Justitie. Ging vervolgens met de juiste mensen koffie drinken en kreeg hierdoor een baan die aansloot op haar studie Rechten.

2. Een 40-jarige Hindoestaans-Surinaamse vrouw die op haar 30ste een megadeal sloot als jurist voor een telecom bedrijf. Ongelooflijk. Ze verkocht het bedrijf voor 1.2 miljard euro aan Engelsen. Hierna kwam zij terecht in de directie bij hetzelfde of een ander bedrijf. Na 2 jaar stortte de telecom industrie in. Op haar 33ste ging zij trouwen met een manager die werkzaam was bij hetzelfde telecom bedrijf. Haar man ging voor zichzelf beginnen en zij bleef werken. Op haar 35ste kreeg zij haar eerste kind en op haar 39ste haar tweede kind. Haar verhaal inspireerde mij, omdat zij er nu ontzettend goed uitziet, getrouwd is, twee kinderen heeft en een ambitieuze echtgenoot. Zij blijven elkaar de ruimte geven om te groeien. Prachtig om te horen. Wat ik helemaal prachtig vond om te horen, was dat zij altijd de steun van haar ouders heeft gehad. Toen zij voor de beslissing stond om in een Telecom bedrijf te stappen die over 2 maanden verkocht moest worden, was haar vader degene die haar motiveerde om de stap te wagen. Het was nieuw voor haar, maar ze ging de uitdaging aan.

Ze is rechten gaan studeren, omdat zij vanuit huis uit een sterk rechtvaardigheidsgevoel had ontwikkeld. Haar vader is zeer begaan met de politiek en weet precies wat welke minister doet. Na haar rechtenstudie kreeg zij een baan als manager van grote projecten. Projecten waar miljarden euro’s in omgingen.

3. Een Rusissche vrouw van 25 jaar oud kwam ook aan het woord. Zij gaf heel duidelijk aan dat je elke kans die je ziet, ruikt of hoort moet aangrijpen. Iets wat je interesseert, doe het, geeft het aan, schreeuw het van de daken. Laat je horen. Dat is ook iets wat zij tijdens haar opleiding binnen Defensie heeft moeten leren. Spreken met luide stem zonder microfoon. Zij stond er! Waanzinnig gaaf. Een sterke vrouw die opgegroeid is tusen vrouwen. Tussen haar oma en moeder. Zij spreekt goed Nederlands, maar wel met een licht Russische accent. Haar vriend is net zo ambitieus. In de periode dat haar vriend voor 2 jaar naar Amerika ging voor een vliegopleiding is zij een Master gaan doen. Als vrouw moest zij zich binnen de mannencultuur van Defensie bewijzen. Op haar eerste werkdag kwam zij aanzetten met een enorme grote roze mok met een etiket en de leus: ‘the best man for the job is a woman’. De mok bestaat nog steeds

4. De vierde vrouw is over de 50 en van Surinaamse afkomst. Iemand die nu directeur is van de FeM-Kliniek in Zwolle. Zij had een mega inhoudelijke presentatie over hoe je het begrip ‘allochtone topvrouwen’ ook kunt zien. Haar boodschap is: je moet je niet in een hokje laten stoppen. Je moet gaan voor wat jij wil. Blijf jezelf ontwikkelen en elke tegenslag is een kans. Een kans om een andere weg in te stappen en je te ontwikkelen op deze weg. Geweldig!! Geen woorden voor.

Door Chungmei Cheng van Orchid of Life -LifeCoaching

Samen op de Wereld

Faces from different cultures in advertisements #GREATDEVELOPMENT

Ode aan Wabu, mijn oma

Geschreven op maandag 9 februari 2009 -15.07 uur

De tranen liepen net over mijn wangen. Tranen om wabu. Wij, mama, ik en Ouxu, waren gisteren bij het graf van wabu. Mama had drie kleurige plantjes gekocht en plaatste ze tussen de twee planten die er al stonden. Voor het eerst zag ik mama een moment van rust nemen om bij wabu stil te staan. Ik zag dat ze tranen kreeg, maar ze drukte deze weg.

Vanaf het moment dat we bij het graf waren scheen er een zonnestraal op ons en op het moment dat we wegliepen, verdween het zonlicht. Alsof het voorbestemd was. Alsof wabu ons een teken gaf dat ze weet dat wij er zijn voor haar. Voor het eerst laat ik mijn tranen gaan. Ook nu ik schrijf. Ik stopte net even met schrijven, omdat de tranen onophoudelijk bleven stromen. Secondes van oud verdriet. Verdriet dat ik automatisch heb weggestopt op een leeftijd waarbij het overlijden van wabu veels te overweldigend was.

Misschien wilde ik het niet ervaren. Misschien accepteerde ik het te snel. Waarschijnlijk sloot ik mezelf ervoor af. Wabu was al een aantal jaren niet heel vaak in ons leven. Ouxu en ik zijn op een leeftijd waarbij we met onszelf bezig zijn. Met school, met ons leven. Ik kan me herinneren dat ik het altijd prachtig vond wanneer wabu in haar eentje richting Schijndel kwam. Het was altijd een blijde verrassing wanneer ze ons een bezoek kwam brengen. In haar eentje, terwijl ze niet goed Nederlands spreekt.

Moedig vrouwtje. Een vrouwtje van het platteland die niet kan lezen en schrijven kwam in haar eentje bij ons in Schijndel op bezoek. Ik ben trots op haar. Trots op wat ze voor ons heeft gedaan. Trots en blij met haar goede zorgen. Ze houdt van ons.

Bevrijdingsfestival Den Haag: Vrijheid van Capoeira

De capoeiragroep van mijn vriend, waar ik zelf ook bij zit, gaf op 5 mei een demonstratie op een Bevrijdingsfestival in Den Haag. Ook had hij speciaal voor deze dag een gedicht geschreven en op het festival voorgedragen.

De Vrijheid van Capoeira 

Vrij van oorlog, 64 jaar lang.
‘Vrij’, maar veel mensen zijn nog bang.

In vele landen hopen mensen alléén om te mogen leven,
En dat ooit, ook hen, de vrijheid wordt gegeven.

Nederland leeft in vrijheid,
Maar een hoop mensen denken nog in ‘wij’-‘zij’-heid.

Wij hebben krullen, en zij stijl haar,
Dus wij zijn goed en zij slecht,

Maar is dat écht waar?
Ik geloof dat jij en ik gelijk zijn;

We studeren, leren en werken elke dag,
En we worden allebei-blij van een glimlach.

We willen lachen en spelen op dit plein,
En ik wil bij mijn en jij bij jou familie zijn

Gelukkig en gezond zijn, dat willen we allebei
Niemand wil gevangen zijn, maar íedereen vrij.

Waarom letten op kleine verschillen,
als we uiteindelijk toch allemaal hetzelfde willen?

Jij en ik hebben beide een eigen verhaal,
In capoeira is dat mijn eigen stijl,

En voor jou misschien je moedertaal.
Tijdens mijn les zie ik veel verschillende mensen,

Maar elk met dezelfde wensen.
Bewegen, zingen, trainen en veel blijheid,

En vooral genieten van onze ‘wij’-heid.
Mensen van 10 verschillende culturen op 1 training,

kunnen leren van elkaars mening.
Stel vandaag een vraag, en maak je morgen,
om kleine verschillen geen zorgen

Vrijheid is voor mij elkaar respecteren,
Iets wat we ook in capoeira leren.

Kinderen in Brazilie zonder luxe of geld
maar tijdens capoeira is het hun lach,
die de vrijheid vertelt

100 jaar geleden ontstond capoeira om slavernij-pijn te verwerken,
Nu hier in Den Haag, kan capoeira ons samen-zijn versterken.

Of vind je eigen manier,
Leef samen, vergeet ‘wij’ en ‘zij’,
Anders wordt het een puinhoop hier.

Laten we de vrijheid vieren en respect tonen,
En het maakt niet uit waar we wonen.
Met capoeira ben ik vrij, nooit alleen, maar altijd wij.

Door Vitamina van capoeira groep Grupo Engenho.

A Beautiful Gift…

A Chinese friend of mine gave me this tiny list with a handcutted figure of a horse. He bought it during his vacation in China in the province of HangZhou. Also read: My Chinese Zodiac Sign: the Horse.

Chinees Nieuwjaar: 2009 het jaar van de Os!

Ik heb tot nu toe niet een heel speciaal gevoel gehad bij het Chinese Nieuwjaar, maar dit jaar is het anders. Dit jaar sta ik er even bij stil om verschillende redenen. Om te beginnen wat achtergrond informatie. Wist je dat Chinezen hun jaartelling baseren op de stand van de maan? Om die reden varieert de datum van de jaarwisseling elk jaar tussen 21 januari en 20 februari. De Chinezen vieren met het ingaan van het nieuwe jaar de komst van de lente. Ook staat elk jaar in het teken van een dier. Er zijn twaalf verschillende dieren die op een bepaalde volgorde zijn gerangschikt. Na twaalf jaar wordt weer begonnen met het eerste dier. Volgens de Chinese jaartelling staat 2009 gelijk aan het jaar 4706, het jaar van de Os. Zelf ben ik een Paard.

In 2002 stond mijn Chinese sterrenbeeld centraal en ik mag nog een paar jaartjes wachten, voordat ik weer mag schitteren. Wat zou mij te wachten staan? Ik hecht niet veel waarde aan de karakterschetsen die voortkomen uit de Westerse of Chinese astrologie, maar ik vind het wel leuk om te lezen. Op de blog ‘Chinese New Year: 2009 the year of the Ox’, lees je meer over wat ‘Os’ zijn inhoudt. Op de blog ‘My Chinese Zodiac Sign: the Horse’, lees je meer over mijn Chinese sterrenbeeld. 

Dit jaar sta ik meer stil bij het Chinese Nieuwjaar, doordat de band met mijn moeder de laatste jaren een stuk is verbeterd. Ik weet dat zij haar wortelen koestert en stevige contacten onderhoudt met familie, vrienden en kennissen in China. Ik belde haar zondag om haar een gelukkig Chinees nieuwjaar te wensen. Ze was samen met mijn broertje haar zelfgemaakte dumplings aan het op smikkelen. Nee, ze kon niet lang praten, want de Chinese staatstelevisie zou een 4 uur durende show vertonen die ze graag wilde zien. De dag stond voor haar absoluut in het teken van het Chinese Nieuwe jaar. Wij, mijn partner en ik, hebben die avond een bezoek gebracht aan mijn opa met andere familieleden.

Naast de verbeterde relatie met mijn moeder ben ik sinds vorig jaar actief op de website Jonc. Deze vereniging richt zich op het bij elkaar brengen van Chinees -Nederlandse jongeren. Door de opgedane contacten en de gastvrije en gemoedelijke sfeer voelde het zeker als ‘thuiskomen’. In het kader hiervan heb ik een neef van me aangespoord om ook een keer mee te gaan. We gaan a.s. zondag lekker dimsummen met leden van Jonc om het Chinese nieuwe jaar te vieren. Verder staat nog een ander Chinees getint diner op de planning op. Deze uitnodiging komt van een andere neef van me.  Een dezer dagen zal ik ook te vinden zijn op een bijeenkomst van de ‘Dragons Businessclub’ in het kader van het Chinese nieuwe jaar.

Voor coaching op culturele verschillen, sociale vaardigheden & netwerkvaardigheden, kijk op: Orchid of Life -LifeCoaching.

FilmTip: Liefde, dank je wel.

Liefde, dank je wel

Deze film duurt maar liefst 40 minuten! Gedurende die 40 minuten beleefde ik intense, grappige en ontroerende momenten. De film is een en al gevoel. Je kunt de film bekijken op: Liefde, dank je wel.

Liefde in India: Saskia Konniger over Club Karma

In de Orchid of Life Nieuwsbrief van December tipte ik de lezing van Saskia Konniger. Ik ben er met een vriend naartoe gegaan en hieronder lees je het verslag.

De lezing was zeker interessant. Zij begon de lezing met de inleiding dat ze naar India ging om reportages te maken over de Indiaanse filmindustrie, over homoseksualiteit, hoe de liefde wordt beleefd en de grootste kamelenmarkt in de heilige stad Pushkar. Ze sloot de inleiding af met dat ze verliefd werd op een kamelenman en dat hij inmiddels is overleden. Terwijl ze de woorden uitsprak, had ik zo met haar te doen. Ik schrok daarvan. Dat haar boek uiteindelijk een liefdesverhaal geworden is in plaats van een reisverhaal was voor mij doorslaggevend om de lezing bij te wonen.

De liefde waar het in haar boek om draait is overleden en zij staat daar haar verhaal te vertellen. Krachtig, was het woord dat in mij opkwam. Ze straalde kracht uit in combinatie met een pure zachtheid. Ze vervolgde de lezing met mooie verhalen over India ondersteund met prachtige foto’s en eindigde met een korte cursus over hoe je een kameel kunt kopen. Zij sprak over de karakteristieken van het land India en trok enkele keren de vergelijking met China. Ze is namelijk net terug van een 3 maanden lange reis door China om onderzoek te doen voor haar volgende boek.

Saskia kwam door middel van haar onderzoek achter dat de liefde in India zeer geromanticeerd is. Dit komt, doordat 95% van de huwelijken nog steeds gearrangeerd is, waardoor de nadruk ligt op zorgen voor elkaar, harmonie en bouwen aan een toekomst. Het aangaan van een relatie gebaseerd op liefde lijkt haast wel een utopie. Hierdoor wordt het thema romantische liefde vaak verfilmd in de Indiaanse filmindustrie.

Verder is homosexualiteit nog steeds verboden. Er zijn wel homosexuelen die zich verenigen om ervoor te zorgen dat het gelegaliseerd wordt. Door het verbod van homosexualiteit worden homo’s afgeperst door mensen die kwaad in de zin hebben. Deze mensen zoeken de homo’s op de Indiaanse gaysites. Opmerkelijk is dat Indiёrs zich niet kunnen voorstellen dat er lesbiennes zijn. Hierdoor mogen vrouwen wel samenwonen en wat ze daar uitspoken is aan hen.

Wat ik verschrikkelijk vond om te horen, was dat kindhuwelijken nog steeds voorkomen op het platteland in India. Ze liet een scene uit de film ‘Water’ zien, uit 2005. Deze film gaat over een meisje van 8 jaar die door haar ouders worden verkocht aan een oudere man. Deze oudere man overlijdt kort na het huwelijk en hierdoor belandt zij in een weduwehuis. Haar leven lijkt voorbij, want weduwes zijn onrein en niemand wil iets met hen te maken krijgen.

Saskia had nog meer te vertellen, maar daar was geen tijd meer voor. Ik heb het boek gekocht en door haar laten signeren. Het boek zal je vertellen hoe haar liefdesverhaal eindigt. Kijk op haar website: Saskia Konniger voor meer informatie over haar activiteiten.

Interview met Naema Tahir

De Pakistaanse Naema Tahir schreef een opmerkelijk boek onder de titel “Een moslima ontsluiert”. Hierin beschrijft de auteur haar jeugd in Pakistan, de migratie van haar vader en later de rest van het gezin naar Engeland, de uitwijking naar Nederland, de terugkeer naar Pakistan en tenslotte de definitieve vestiging in Nederland. Ze schreef de voorbije jaren enkele scherpe opiniestukken in NRC-Handelsblad waarmee ze al snel de stempel van ‘kritische moslima’ kreeg opgespeld. Naema Tahir is juriste en mensenrechtenactiviste en woont en werkt momenteel in Straatsburg. Dirk Verhofstadt had een interview met haar in Den Haag bij de voorstelling van haar boek.

Je ouders zijn van Pakistaanse afkomst. Waarom zijn ze naar Europa getrokken?
Naema Tahir: Mijn vader vertelde altijd dat hij gewoon een radio wou gaan kopen. In feite wou hij gewoon reizen, wat geld verdienen en dan terugkeren naar Pakistan. Hij voelde zich alvast sterk aangetrokken door het buitenland. In de jaren zestig nodigde Engeland mensen van de vroegere kolonies uit, maar die moesten wel goed opgeleid zijn en de taal kennen. Heel wat mensen uit Faisalabad, de stad waar mijn vader toen leefde, zijn dan naar Engeland vetrokken. Mijn vader was niet arm maar het avontuur trok hem wel aan. In 1961 vertrok hij dan. Enkele jaren later trouwde hij in Pakistan met mijn latere moeder. Zij verhuisde naar Engeland in 1968 en twee jaar later ben ik daar geboren.

Hoe ben je dan terechtgekomen in Nederland?
Naema Tahir: Mijn vader werkte als postbezorger voor British Post, een geschoolde functie die niet iedere opgeleide migrant kreeg en dat hij graag deed. Maar hij kreeg wel af te rekenen met Paki-bashing, een vorm van racisme tegenover Pakistanen. Er gebeurden allerlei incidenten. Hij werd op zijn werk geridiculiseerd, ze smeten zijn postzak weg en op een dag sloegen ze hem in elkaar omwille van zijn uiterlijk. Vader was een trotse en mooie man, zo een Sean Connery type. Hij kon dat racisme niet langer verdragen en besefte dat men hem nooit op dezelfde manier als een Brit zou behandelen. Vader wilde weg uit Engeland en reisde vaak naar Denemarken, Nederland, België en Duitsland. Eind jaren zeventig vond hij werk in Nederland terwijl wij in Slough bleven. Eén keer in de paar weken kwam hij toen bij ons op bezoek. Ik herinner me nog hoe lekker hij de melk in Nederland vond en thuiskwam met een pak komkommers want die waren daar veel goedkoper. Hij vond de Nederlanders veel aardiger want ze zeiden ‘dag’ tegen hem en hij maakte er ook snel contact met de buren. In 1980 zijn we dan overgekomen naar Etten-Leur bij Roosendaal.

Het volledige artikel kun je hier lezen.

Leven Volgens je eigen Normen en Waarden

Ieder mens heeft eigen waarden en normen die verwachtingen creeren over het dagelijks leven. Verwachtingen vormen ons leven. Hoe ga je hier mee om?

Verwachtingen bijstellen
Op een doordeweekse dag stap je met het goede been uit bed en je verwacht dat het lentezonnetje schijnt, maar in plaats daarvan wordt de dag afgewisseld met hagelbuien en een sporadisch straaltje zon. Desondanks verpest dit weer jouw humeur niet, want het wisselvallige Nederlandse weer heb je inmiddels geaccepteerd.

Onderweg naar je werk passeert het dagschema de revue en je verwacht dat je te weinig tijd zult hebben om alle agendapunten af te werken. Boven verwachting en tot je verbazing vallen een paar afspraken af waardoor je uiteindelijk meer tijd hebt dan je in eerste instantie had verwacht. Het stressniveau zakt aanzienlijk en je bent blij dat agenda’s aangepast kunnen worden.

Wat is belangrijk voor jou?
Zoals je kunt lezen passeren er op zo’n doordeweekse dag verschillende verwachtingen. En dan heb ik het nog niet gehad over de verwachtingen naar je partner, naar je vrienden en naar je familie. Verwachtingen hebben een sterke link met wat jij belangrijk vindt in het leven. En wat jij belangrijk vindt in het leven kun je uitleggen door het noemen van normen en waarden. Je verwacht of kijkt uit naar het lentezonnetje, omdat zonnig weer voor jou belangrijk is. Het effectief en efficiënt doorlopen van je dagschema is belangrijk, omdat dit jouw integriteit en punctualiteit representeert.

Zeg wat je wilt
Binnen een relatie kun je verwachten dat de ander voor je klaar staat wanneer je fysiek en mentaal niet lekker in je vel zit. De vraag hierbij is hoe jullie hierin staan. Uitgaande van wat jij belangrijk vindt, zou je bij je partner willen zijn, terwijl het voor je partner voldoende is om je telefonisch te woord te staan. Het is belangrijk om de eigen verwachtingen naar elkaar uit te spreken.

Wat voor vlees heb je in de kuip?
Naar je vrienden toe heb je ook verwachtingen. Goede vrienden staan voor elkaar klaar. De één doet dat door zijn handen en voeten in te zetten bij een verhuizing en de ander biedt een luisterend oor. De teleurstelling zet zich in wanneer in jouw ogen een goede vriend(in) niet voldoet aan jouw verwachtingen. Om een mogelijke teleurstelling te voorkomen, kun je voor jezelf nagaan in welke relatie jij staat tot die goede vriend(in). Komen de verwachtingen overeen? Is hij/zij mijn sportmaatje of gaat de relatie verder dan dat?

Kies je voor je familie of voor jezelf?
Over het algemeen willen we voldoen aan de verwachtingen van onze ouders en familie. Zij kunnen je (in)direct zelfverzekerder doen voelen en het is fijn om een band te hebben met je familie. Wat nou als je familie verwacht dat jij als dertiger een relatie moet hebben met een partner met een groot huis, een auto voor de deur en kleintjes op komst. Door jouw levenservaringen vind je het belangrijker om een knusse stek te hebben dan een megagroot dak boven je hoofd. Verder wil je tijd hebben met je vrienden, nieuwe mensen ontmoeten en regelmatig reizen. Je wilt niet dat je leven wordt geleid door geld.

Leef jouw eigen normen en waarden na in 3 stappen

1. De eerste stap naar een leven volgens jouw eigen normen en waarden is te realiseren dat je juist zelfverzekerder bent wanneer je de dingen doet die jij belangrijk vindt in het leven.
2. De tweede stap is om de ander te accepteren zoals hij is.
3. De derde stap is bewust te zijn dat verandering een constante is in het leven.

De normen en waarden die je vanuit thuis hebt meegekregen kunnen versterkt worden door jouw persoonlijke ervaringen. Maar ze kunnen ook worden aangepast of aangevuld, doordat jij andere ervaringen meekrijgt vanuit jouw persoonlijke keuzes. Heb vertrouwen in waar jij voor staat en volg jouw eigen normen en waarden.

Dit artikel is geplaatst op soChicken.